websights Zero Trust: Alles wat u moet weten

Op zoek naar inwebo.com? Dan ben je hier op de juiste plek! Lees er alles over in onze blogpost

Kom en bezoek ons persoonlijk op de komende branchebeurzen en conferenties

Inhoud

Wat is Zero Trust?

Je weet dat technologie echt belangrijk is geworden als overheden erover beginnen te praten of het zelfs opleggen. Het feit dat de regering Biden een executive order over nationale cyberbeveiliging heeft gepubliceerd, waarin overheidsorganisaties worden verplicht om Zero Trust Architecture toe te passen, laat zien hoe belangrijk het concept is. Niet alleen voor overheidsinstellingen, maar ook voor bedrijven. Een enkele en traditionele validatie is lang niet genoeg om toegang en gegevens te beveiligen. In deze blog lees je hoe Multifactor Authenticatie (MFA) je kan helpen bij het implementeren van een Zero Trust beveiligingsbeleid.

Wat is Zero Trust precies?

Het is de naam voor een IT-beveiligingsmodel waarbij alle gebruikers en apparaten, zowel binnen als buiten de netwerkperimeter van de organisatie, moeten worden geverifieerd en geautoriseerd om toegang te krijgen tot netwerken, toepassingen en gegevens.

Als het gaat om Zero Trust is een enkele en traditionele validatie lang niet genoeg. Bedreigingen en gebruikerskenmerken zullen waarschijnlijk veranderen en hackers en cyberaanvallen worden steeds geavanceerder.

Daarom moeten organisaties ervoor zorgen dat alle toegangsverzoeken continu worden geverifieerd voordat er verbinding wordt gemaakt met bedrijfsmiddelen (netwerk, applicaties, gegevens...).

Wat is de waarde van Zero Trust?

Een Zero Trust benadering van informatiebeveiliging en risicobeheer is niet alleen een technische aangelegenheid, maar levert ook zakelijke waarde op voor elke organisatie, of die nu commercieel of non-profit, groot, middelgroot of klein is:

  • Kostenbesparingen operationele efficiëntie dankzij centralisatie en automatisering van het beveiligingsbeleid.
  • Minder risico op gegevensschendingen en financiële verliezen zijn het resultaat van een betere bescherming van gevoelige gegevens en intellectueel eigendom.
  • Voorkomen van mogelijke boetes en negatieve merkreputatie.
  • Vermindering van tijd, kosten en moeite bij het voldoen aan en rapporteren over nalevingseisen.

Door beveiliging en bedrijfsdoelen in de hele organisatie op elkaar af te stemmen, worden IT in het algemeen en beveiliging in het bijzonder business enablers.

Waar komt het concept vandaan?

Het concept van het Zero Trust Framework is gebaseerd op het principe dat geen enkel individu of systeem impliciet moet worden vertrouwd, ongeacht of ze zich binnen of buiten de perimeter van een organisatie bevinden. Het werd in 2010 bedacht door John Kindervag, een voormalig Forrester Research-analist. De rol van NIST (National Institute of Standards and Technology) in deze context is belangrijk geweest; ze hebben richtlijnen geformuleerd zoals SP 800-207, die de Zero Trust architectuur schetsen en een stappenplan bieden voor organisaties om het te implementeren, wat een evoluerend begrip van netwerkbeveiliging weerspiegelt.

Zero Trust wordt vaak vergeleken met het CARTA-raamwerk (Continuous Adaptive Risk and Trust Assessment) van Gartner, dat een vergelijkbare maar verschillende benadering hanteert. Hoewel beide gericht zijn op voortdurende authenticatie en evaluatie van vertrouwen, legt CARTA de nadruk op adaptieve reacties op risico's. Het is dynamischer, past beveiligingscontroles in real-time aan en houdt rekening met steeds veranderende risico's. Het is dynamischer en past beveiligingscontroles in real-time aan, rekening houdend met de steeds veranderende risico's van gebruikers en systemen. Zero Trust Aan de andere kant blijft CARTA consistent in het weigeren van vertrouwen, ongeacht de status of het gedrag van de gebruiker of het systeem.

Terwijl het model Zero Trustuitgaat van de veronderstelling dat een inbreuk onvermijdelijk is en dus altijd alles verifieert, werkt CARTA aan de voortdurende analyse van risico- en vertrouwensniveaus, waarbij de beveiligingsmaatregelen zo nodig worden aangepast. Beide strategieën zijn gericht op het bieden van een meer genuanceerde en flexibele benadering van beveiliging dan traditionele methoden, maar toch verschillen hun aandachtspunten en strategieën, die verschillende filosofieën en methodologieën binnen moderne cyberbeveiligingsparadigma's weerspiegelen.

Wat zijn de kernprincipes van het Zero Trust raamwerk?

Zero Trust is een beveiligingsconcept dat stelt dat geen enkele gebruiker of systeem standaard vertrouwd moet worden, ongeacht of deze zich binnen of buiten de organisatorische grenzen bevindt. Het is een benadering die in tegenspraak is met het traditionele 'vertrouw maar verifieer' model. De implementatie van Zero Trust wordt goed uitgelegd in het NIST 800-207 framework, een richtlijn die essentiële informatie biedt over hoe organisaties Zero Trust Architecture (ZTA) kunnen toepassen. NIST beschrijft de kernprincipes als volgt:
  • Continue verificatie: Zero Trust verplicht tot consistente validatie van gebruikers en apparaten, niet alleen bij binnenkomst maar gedurende de hele sessie. Deze voortdurende authenticatie en autorisatie zorgen ervoor dat vertrouwen nooit wordt verondersteld en kunnen dynamisch reageren op mogelijke veranderingen in risico's.
  • De ontploffingsstraal beperken: Door toegang en rechten te compartimenteren, beperkt Zero Trust de potentiële schade als een systeem wordt gecompromitteerd. Als één onderdeel wordt aangevallen, wordt de 'ontploffingsradius' beperkt, omdat de kwaadwillende actor niet automatisch toegang krijgt tot het hele netwerk. Deze segmentatie is cruciaal om risico's te beperken en snelle mitigatie mogelijk te maken.
  • Automatiseren van contextverzameling en respons: Zero Trust maakt gebruik van technologie om real-time context te verzamelen over het gedrag van een gebruiker of systeem, zoals apparaatinformatie, gebruikersattributen en netwerkomstandigheden. Door deze processen te automatiseren kan er snel worden gereageerd op verdachte activiteiten, zodat de beveiligingsprotocollen zich aanpassen en direct reageren.
Het NIST 800-207 raamwerk begeleidt organisaties bij het ontwikkelen van deze principes in een samenhangende beveiligingsstrategie. Door voortdurende verificatie te omarmen, de ontploffingsradius te beperken en contextverzameling en -reactie te automatiseren, vertegenwoordigt het Zero Trust model een rigoureuzere en adaptieve benadering van beveiliging, waarbij wordt overgestapt van statische verdediging naar een meer vloeiende, contextbewuste houding. Het is een veelomvattende transformatie die een grondig begrip vereist van de technologie, mensen en processen binnen een organisatie, die allemaal samenwerken om een veiligere omgeving te creëren.

Wat zijn de problemen met het 'trust but verify'-concept en waarom is Zero Trust beter?

Het 'vertrouw maar verifieer' principe, hoewel veel gebruikt, heeft zijn nadelen. Het gaat uit van een bepaald niveau van inherent vertrouwen binnen een organisatie of systeem en vertrouwt vervolgens op verificatieprocessen om de integriteit te waarborgen. Dit kan leiden tot zelfgenoegzaamheid en een te grote afhankelijkheid van verificatiemethoden, waar kwaadwillende insiders of geavanceerde aanvallers misbruik van kunnen maken. De verificatiemechanismen kunnen na verloop van tijd zwak worden of verkeerd geconfigureerd, waardoor ongeautoriseerde toegang mogelijk wordt.

De Zero Trust benadering daarentegen neemt een sceptischer houding aan en gaat ervan uit dat geen enkele gebruiker, systeem of proces, binnen of buiten de organisatie, wordt vertrouwd. Dit paradigma vereist continue authenticatie en autorisatie voor alle gebruikers en apparaten. Door consistente beveiligingsmaatregelen toe te passen in het hele netwerk minimaliseert het Zero Trust model de risico's die gepaard gaan met misplaatst vertrouwen of falende verificatie. Het erkent dat bedreigingen zowel van binnen als van buiten een organisatie kunnen komen en biedt zo een meer holistisch en adaptief verdedigingsmechanisme, dat wordt gezien als een verbetering ten opzichte van het 'trust but verify'-principe.

Wat zijn de meest voorkomende use cases voor Zero Trust?

Het concept Zero Trust heeft een belangrijke plaats verworven in de moderne netwerkarchitectuur en kent verschillende gebruikssituaties.
  • Beveiliging van werken op afstand: Met de toename van werken op afstand wordt Zero Trust gebruikt om ervoor te zorgen dat alle verbindingen op afstand worden geverifieerd en continu worden gevalideerd. Dit zorgt ervoor dat gebruikers veilig toegang hebben tot de vereiste bronnen, binnen of buiten de traditionele netwerkperimeter, zonder buitensporige rechten toe te kennen.
  • Toegangscontrole door derden: Organisaties werken vaak samen met derden, zoals verkopers, consultants en partners. Zero Trust helpt bij het controleren en bewaken van de toegang van deze derden tot gevoelige informatie. Door continu het vertrouwen te beoordelen en alleen de benodigde toegangsrechten toe te kennen, kan het risico op datalekken worden geminimaliseerd.
  • Microsegmentatie in cloud omgevingen: In complexe cloud omgevingen helpt microsegmentatie met behulp van Zero Trust principes om het netwerk op te splitsen in kleinere segmenten. Door beveiligingscontroles toe te passen op elk segment kan ongeautoriseerde toegang voorkomen worden. Als een aanvaller toegang krijgt tot een deel van het systeem, is hij nog steeds geïsoleerd van andere segmenten, waardoor kritieke bedrijfsmiddelen worden beschermd.
  • Beveiliging van IoT (Internet of Things): Naarmate het aantal IoT-apparaten in industrieën blijft toenemen, ontstaat een complex netwerk van onderling verbonden gadgets, waarvan vele verschillende beveiligingsniveaus hebben. Zero Trust kan worden toegepast om deze apparaten te beheren door consequent hun identiteit te verifiëren en toegangscontrole op basis van beleid af te dwingen. Zelfs als een apparaat zich binnen het interne netwerk bevindt, moet het nog steeds zijn legitimiteit bewijzen, waardoor het risico wordt verkleind dat een onveilig apparaat wordt misbruikt als toegangspunt voor een aanval.
Met deze aanvullende use case biedt Zero Trust een allesomvattende benadering van beveiliging die externe medewerkers, toegang door derden, cloud microsegmentatie en IoT-apparaten omvat. Het is een vooruitstrevend model dat de vloeibaarheid en complexiteit van moderne digitale omgevingen erkent en gelaagde bescherming biedt die continu het vertrouwen evalueert en adaptief reageert op opkomende bedreigingen.

Hoe implementeer je een Zero Trust raamwerk? Welke verschillende stadia zijn er?

Het invoeren van een zero trust raamwerk is een uitgebreid proces dat een grondige planning en implementatie in verschillende fasen vereist. Overweeg de volgende fasen in de implementatie:

  • Beoordeling: Voordat organisaties een zero trust raamwerk implementeren, moeten ze hun bestaande beveiligingsinfrastructuur beoordelen. Dit omvat het identificeren van kwetsbaarheden, het begrijpen van de gegevensstroom en het evalueren van de huidige toegangscontroles.
  • Planning en strategieontwikkeling: Zodra de beoordeling is afgerond, moeten organisaties een strategie op maat ontwikkelen. Dit omvat het definiëren van de principes van zero trust die specifiek zijn voor de organisatie, het afstemmen ervan op de bedrijfsdoelen en het identificeren van de benodigde technologie en middelen.
  • Implementatie van Identiteit en Access Management (IAM): Zero trust is sterk afhankelijk van strikte identiteitsverificatie. Het implementeren van IAM zorgt ervoor dat alleen bevoegde personen toegang hebben tot specifieke bronnen en dat hun activiteiten voortdurend worden gecontroleerd.
  • Netwerksegmentatie: Zero trust vereist de scheiding van netwerken in kleinere, geïsoleerde segmenten. Hierdoor kan een eventuele inbreuk worden beperkt tot één segment, waardoor de potentiële schade beperkt blijft.
  • Continue monitoring en analyse: Het implementeren van tools voor continue monitoring en analyse zorgt ervoor dat organisaties verdachte activiteiten snel kunnen detecteren en erop kunnen reageren. Real-time analyse van gebruikersgedrag en netwerkverkeer is essentieel.
  • Training en opleiding: Het is van vitaal belang om werknemers op te leiden over de principes van zero trust en hun rol in het handhaven ervan. Regelmatige training zorgt ervoor dat iedereen het beleid begrijpt en naleeft.
  • Voortdurend beheer en optimalisatie: Een zero trust raamwerk is geen set-it-and-forget-it oplossing. Regelmatige herzieningen, updates en verfijningen zijn nodig om ons aan te passen aan nieuwe bedreigingen en veranderende bedrijfsbehoeften.

Door deze stappen te volgen, kunnen organisaties een robuust zero trust raamwerk bouwen dat aansluit bij hun specifieke vereisten en dat een betere beveiliging biedt tegen de steeds veranderende cyberbedreigingen.

Welke technologie zit er achter Zero Trust?

De technologieën achter Zero Trust omvatten Identity and Access Management (IAM), Multifactor Authentication (MFA), microsegmentatie en robuuste encryptie. IAM zorgt voor de juiste identificatie van gebruikers, terwijl MFA een extra authenticatielaag toevoegt. Microsegmentatie verdeelt beveiligingsperimeters in kleine zones om afzonderlijke toegang te behouden voor afzonderlijke delen van het netwerk. Samen creëren deze technologieën een systeem waarin vertrouwen nooit wordt verondersteld en altijd moet worden geverifieerd.

Gelukkig beschikken veel bedrijven al over IAM en MFA , maar alleen het hebben van deze technologieën is niet voldoende om aan te nemen dat Zero Trust is bereikt. Sterker nog, volgens Gartner hebben nog maar weinig organisaties een Zero Trust implementatie voltooid. Gartner voorspelt dat in 2026 10% van de grote ondernemingen een volwassen en meetbaar Zero Trust programma zal hebben. Ter referentie: begin 2023 had minder dan 1% al een Zero Trust programma.

Gartner voorspelt dat in 2026 10% van de grote ondernemingen een volwassen en meetbaar Zero Trust programma zal hebben. Ter referentie: begin 2023 had minder dan 1% al een Zero Trust programma.

Waarom is een Zero Trust benadering belangrijk?

Zero Trust beleidsmaatregelen worden genomen op strategisch niveau om veilige perimeters binnen de toegang tot netwerken, applicaties en gegevens in te stellen, te bewaken en te handhaven.

Nu gebruikers steeds mobieler worden en te maken krijgen met geraffineerde cyberbedreigingen, kan van organisaties worden verwacht dat ze snel een beveiligingsmentaliteit van Zero Trust aannemen om de verspreiding van inbreuken en de gevolgen daarvan, zowel financieel als merkgerelateerd, te minimaliseren. Dit is vooral belangrijk omdat bedrijven het aantal endpoints in hun netwerk vergroten en hun infrastructuur uitbreiden met cloud gebaseerde applicaties en servers.

Hoe kan MFA je helpen Zero Trust te bereiken?

Hoewel er geen pasklare oplossing bestaat, zijn er een aantal essentiële elementen voor elk Zero Trust apparaat, waaronder MFA.

Multifactor Authenticatie (MFA) is een integraal onderdeel van de Zero Trust architectuur. In conventionele modellen worden gebruikers binnen het netwerk vaak standaard vertrouwd. Zero Trust elimineert dit inherente vertrouwen, en MFA versterkt dit door twee of meer verificatiemethoden te vereisen - iets wat je weet (wachtwoord), iets wat je hebt (een mobiel apparaat), of iets wat je bent (biometrische verificatie). Dit voegt complexiteit toe aan het verificatieproces, waardoor het moeilijker wordt voor onbevoegde gebruikers om toegang te krijgen. Door meerdere bewijsstukken te vragen voor de identiteit van de gebruiker, zorgt MFA ervoor dat zelfs als één factor gecompromitteerd is (zoals een wachtwoord), er nog steeds extra authenticatielagen moeten worden doorlopen. Dit vult de Zero Trust filosofie aan door er continu voor te zorgen dat vertrouwen wordt verdiend en opnieuw geverifieerd, waardoor de beveiliging van het systeem aanzienlijk wordt versterkt.

Maar niet alle MFA oplossingen zijn hetzelfde, omdat de achterliggende technologieën nogal verschillen. Bij de evaluatie van de beveiliging en de gebruikerservaring van de verschillende leveranciers moet rekening worden gehouden met verschillende criteria.

Waarom werken met TrustBuilder voor Zero Trust?

TrustBuilder wordt erkend voor onze expertise in het implementeren van Zero Trust architecturen en als een betrouwbare leverancier van Identity and Access Management (IAM) oplossingen, onderscheiden we ons in de industrie. Onze innovatieve aanpak omvat een robuuste oplossing voor Multifactor Authenticatie (MFA) en integreert adaptieve authenticatie en step-up authenticatie. Met deze functies kan TrustBuilder voortdurend controleren en valideren of individuen hun autorisatie kunnen behouden om toegang te krijgen tot bronnen of transacties uit te voeren. Ons uitgebreide en op maat gemaakte aanbod zorgt voor een hoog beveiligingsniveau op elk toegangspunt, beschermt kritieke bedrijfsmiddelen en bevordert tegelijkertijd de flexibiliteit en efficiëntie. TrustBuilder's toewijding aan innovatie en samenwerking maakt ons een voorkeurspartner voor het bouwen van een veerkrachtige en flexibele Zero Trust omgeving.

Zero Trust is een IT-beveiligingsmodel dat vereist dat alle gebruikers en apparaten, binnen of buiten het netwerk van een organisatie, continu worden geverifieerd en geautoriseerd. Het gaat uit van geen inherent vertrouwen en vereist voortdurende verificatie en autorisatie voor netwerk-, applicatie- en gegevenstoegang, waardoor de cyberbeveiligingsmaatregelen aanzienlijk worden verbeterd.

Het implementeren van Zero Trust omvat een uitgebreid proces inclusief beoordeling, planning, Identiteit en Access Management (IAM), netwerksegmentatie en voortdurende controle. Belangrijke oplossingen zijn Multifactor Authentication (MFA), microsegmentatie, robuuste encryptie en regelmatige training voor werknemers. Deze technologieën en strategieën zorgen er samen voor dat vertrouwen nooit wordt verondersteld en altijd moet worden geverifieerd binnen de organisatie.

Multifactor Authenticatie (MFA) is een integraal onderdeel van de architectuur van Zero Trust en versterkt het principe dat er geen inherent vertrouwen wordt gegeven aan een gebruiker of apparaat. MFA vereist meerdere verificatiemethoden voor de identiteit van gebruikers, waardoor een continue en strenge verificatie wordt gegarandeerd. Dit komt overeen met Zero Trust's mandaat voor continue verificatie en voegt een kritieke beveiligingslaag toe door ongeautoriseerde toegang aanzienlijk moeilijker te maken.